Vorige week is één van mijn  twee bovenste verstandskiezen door een kaakchirurge verwijderd.
Ik had geen pijn aan maar er zat een gat in. dus hij moest eruit. Mijn tandarts zei: "dat het komt omdat verstandkiezen slecht gepoetst worden. Dat mag zo wezen, maar het is een wonder dat ik hem nog had, de meeste zijn al hun verstandskiezen al jaren eerder kwijt. 

De eerste foto van mijn kaak was niet scherp genoeg, de instellingen waren niet goed. De tweede was prima. "Vanavond gaat mijn hoofd licht geven". Op de foto zag je een groot gat in die kies. De kans van afbreken was dus groot. Verdoving met 3 prikken. Als ik pijn had moest ik 't zeggen. Moeilijk met die verdoving; ik  sprak meer als iemand met een glaasje teveel op. 

"Au!"   "Waar heb je pijn?"     "In mijn tandvlees. Het voelt alsof of er met naald in mijn tandvlees wordt geprikt".  "Ik zal je nog een verdoving geven". Ha, dat hielp gelukkig. 
Een venijnige pijn in mij wang. De chirurge trok mijn wang weg om er bij te kunnen. Die die wordt niet verdoofd, en mijn kiezen op elkaar tegen de pijn kon nu ook niet.   

Voordat zo'n  kies echt getrokken wordt, moet daarvoor eerst voldoende ruimte gemaakt worden, anders moet er te hard aan de kies getrokken worden, en maakt de kans van afbreken groter.
De assistente ging iets te ver met de afzuiger in mijn keel. Daar kan ik heel slecht tegen.
Een beetje duwen, trekken en wrikken aan de kies. Op een gegeven moment werd daarvoor een trilapparaat in mijn mond gedaan, dus een soort vibrator, maar ik werd er niet opgewonden van.
"Net een bevalling" zei ik. De chirurge gaf me gelijk. Weer duwen trekken en wrikken, er leek geen
eind aan te komen.

Uiteindelijk kwam de kies er in zijn geheel met wortel en al uit. Mijn neus werd dichtgeknepen en ik moest mijn wangen opblazen. Zo wordt gecontroleerd of er een gaatje van mijn mondholte naar mijn kaak was ontstaan, want dat kan gebeuren. Was bij mij gelukkig niet het geval. Het gat werd gehecht  en klaar. Ik was blij dat het achter de rug was. De chirurge  begreep wel dat ik door mijn tandarts naar het ziekenhuis was doorverwezen.

Ik bespeurde iets van schuldgevoel bij haar voor de pijn die ik had. Nergens voor nodig:
zachte heelmeesters maken stinkende wonden, dat was in dit geval ook letterlijk zo.  
Ik bedankte de chirurge en toen naar huis, met een kies minder.